اطلاعاتی چند در مورد چگونگی بوجود آمدن نینجاها:


( جنگجويان سايه يا جنگجويان تاريكي )














NINJA



پیروان هنرهای رزمی نین جوتسو را نینجا می گویند .







در دوران گذشته " نينجا " به گروهي از مــردان كه " بوشي دو " و زنان كه " كونوايچي "

ناميده مي شدند ، لقب داد شده بود . اين گروه جنگجو كه براي اهداف تعيين شده ؛

كسب اطلاعات ، كشتن و ترساندن تربيت مي شدند گفته مي شد و در طي

دوران " هنيان " سالهاي 794 الي 1185 اين گروه مخوف در كوههاي " سوزوكا "

در اطـراف پايتخت امروزي ژاپن " توكيو " اعلام وجود كردند .

آنها در دو دهـكده به نامهاي كوگا در حوزه "شيگا " امروزي و " ايگا " در مكان

كنوني شهر آياما در حوزه " مايا " قرار داشتند .



اعضاء نينجا غالبا" از طبقه پائين جامعه بودند . هر دو قبيله " كوگا و ايگا " از قوانين

ويژه اي تبعيت مي كــردند و بسيار فداكاريهاي بي شماري براي استحكام

خويش به عمل آوردند .

كوه سوزوكا نزديك به اين قبيله محل مناسبي براي يادگيري نين جوتسو به شمار مي رفت

، هنر جويان نينجا مي توانستند استراتژيها و تمرينات مرتاضانه اي را از يامابوشي

" زاهدان كوهستان يا راهبان كوهستان " بياموزند و ممكن بود يك تاكتيك را با تقليد دقيق

از حيواناتي كه در آن منطقه زندگي مي كردند ابداع كنند . آنان نسبت به شرايط و امكانات

دست به حمله به دشمن مي زدند و از ساده ترين ابزار براي نبرد استفاده مي كردند

. ماجراها و داستانهاي زيادي براي اين گروه روايت شده كه در تمامي آنها به قدرت

خارق العاده نينجا ها از جمله توانائي نامرئي شدن ، راه رفتن بر روي سقف ، پريدن بر

روي ديوار بلند ، شنا كردن بي سر و صدا در آب ، مخفي شدن ناگهاني ، تغيير صدا و

چهره دادن ، استفاده از فنون جنگهاي نامنظم اشاره شده است و هنوز در تمامي

خانواده هاي ژاپني و اوكيناوائي به صورت روايتي براي نسل جوان و با اعتقاد تعريف

مي شود .















نينجا ها معمولا" در ماموريتهاي شبانه ، جامه اي كاملا" مشكي بر تن

ميكردند كه به آن " شينو بيشو زوكو " مي گفتند و براي اينكه مورد شناسائي قرار

نگيرند از ماسك و كلاه مشكي استفاده مي كردند ، آنها همچنين از دستــكشهــاي فلــزي

كه " نوته شوكن " ناميده مي شد ، قايق هاي تـاشو ، كمانهاي كوتاه با تيرهاي تيز سمي

، انواع زهرهاي مهلك بند پايان و جانوران سمي ، سلاحهاي پرتابي همچون شوريكن

"( ستاره ) فوكي بـــاري جوتسو ( شينوپي ) هنر پرتاب سوزن و تيغ هاي آلوده به زهر

از طــريق دهــان توســط لولــه هاي مخصــوص ، تبر يا داس تيز فلــزي ( كوري ساري)

و شمشير كوتاه مخصوص ( واكي زاشي ) استفاده مي كردند . در تاريخچه نينجا القابي

چون " مردان جنگجوي ، سايه هاي پنهان ، مبارزان سياهي ، مردان سايه ،

جنگجويان پنهان " و در آخــــــر " نينجاي ماهر " به آنها نسبت داده شده بود .



نينجا علاوه بر اينكه قادر به استفاده تخصصي از هر سلاحي را دارا بود به علومي چون

شيمي و روانشناسي نيز آگاهي كامل داشت ، مهارت ويژه در اجــــراي فـنون و بكارگيري

سلاح و روشهاي بسيار پيچيده رزمي باعث مي شد تا مــردم عادي و سربازان از آنها بهراسند . يك نفر نينجاي ماهر مي توانست يك لشگر را به بازي بگيرد و آنها را ساعتها

سرگرم نمايد و در برابر صدها مرد جنگي مقابله كند ، آنان از تله هاي بسيار ساده ولي

كاربردي استفاده مي كردند .



اين گروه كه به صورت افراد خارق العاده اي در آمده ، افرادي معرفي شده اند كه توانائي

بالا رفتن از ديوار صاف يا راه رفتن بر روي آب و هنر غيب شدن را به آنها نسبت

مي دادند ، طبعا" اين مسائل صحيح نبوده و فقط افسانه بوده است . با وجود اين

ادعاهاي كاذب اين را نبايد انكار كرد كه نينجاها كارهاي عجيب و غير عادي انجام

مي دادند ، اين افراد يكي از چند خانواده ايل و تبارهاي مختلف بودند كه هنرهاي

مخصوص نينجا ها تعليم مي دادند . مانند : شناي اصولي و بي صدا در آب ، استفاده

از دستك هاي چنگال دار براي بالا رفتن از درختان كه به نام " شوكه " خوانده مي شد

، قايقهائي كه غرق نمي شدند ، شوريكن ( ستاره هاي پرتابي ) ، علم شيمي جهت

ساختن زهرهاي مهلك و مسموم كردن مخالفان كه جزء مبارزه مردانه شناخته نمي شد .

آنان براي ماموريت شبانه لباس تمام سياه رنگ مي پوشيدند و سر صورت خود را نيز

زير نقاب سياه رنگي مخفي مي كردند ، جهت رسيدن به هدف خود به هر كاري دست زده

و به هر صورت كه لازم بود در مي آمدند .



نينجا ها زماني كه مي خواستند بعد از ما موريت شناخته نشوند صورت خود را

با اسيد و يا وسائل برنده تغيير شكل مي دادند كه مردم آنها

را به عنوان " دزدان شب و تاريكي يا سايه هاي تاريكي و يا جنگجويان سايه و ...

مي شناختند .







نينجاها يك سيستم و نظم خاص و دقيقي داشتند كه توسط كه رهير كه به آن " جونين"

مي گفتند ، اداره مي شد و به كساني كه به نينجا ها ماموريت مي دادند " چونين "

مي گفتند .

از اين طبقات پائين تر كه ماموريت ها را انجام مي دادند " جينين " مي گفتند .

جينينها در واقع هيچ گاه دستورات را بطور مستقيم از جونين دريافت نمي كردند بلكه

چونين ها يه عنوان واسطه بين جونين و جينينها عمل مي كردند و دستورات

و پيامهاي جونين را به جينينها مي رساندند .جينينها براي انجام ماموريت با طرز استفاده

از اغلب سلاحهاي زمان خود آشنائي كامل داشتند وروانشناسي جامعه را بخوبي

مي دانستند و با همديگر از طريق رمز ارتباط داشتند . اگر احيانا" يك نينجا به دام

مي افتاد و اسير مي شد ( كه البته بسيار كم رخ مي داد ) مردم او را زجر فراوان

مي دادند تا بتوانند اسرار آنها را به دست آورند .



در دوران " رادو " كه نسبتا" جنگ و جدال در ژاپن كمتر شده بود و آرامشي نسبي

حكمفرما بود ، اين گروه به قاتلين حرفه اي تبديل شدند و شهرت بدشان

را بدتر كردند . يك چيز بسيار روشن و مشخص است كه نه فلسفه كار و اصول و نه

طريق مبارزه انان مردانه بود ، اصلا" نمي توان آنها را با اصل و پايه فكر و رزم

" بوشي دو " مقايسه كرد با اين حال و با اين توصيف كه آنها اصلا" خوش نام نبودند ، بعضي

از خانواده هاي نينجا ها به خاطر جنگ داخلي " دايميوها " به قدرت و نفوذ رسيدند و

اغلب در مناطق ايگا و كوگا در شرق درياچه " بيواء " اقامت گزيدند



( ادا ، نبون ، آگا ) كه مي خواست تمامي نيروهاي نظامي ژاپن را متحد نمايد

در سال 1581 ارتشي متشكل از 46 هزار نفر را به جنگ نينجاها كه 4 هزار

نفر بودند، فـــــرستاد . در اين نبرد نابرابر اغلب نينجا ها كشته يا اسير شدند و آن تعداد

كه توانستند ، به كوهها فراركرده و با مردم كوهستان به زندگي ننگ آلود خود ادامه دادند

و هنرهاي رزم خود را از پدر به پسر منتقل كردند .